Manzara resminde boşluk olgusu ve sanatçının mizacı ile olan ilişkisi

Abstract

Sanatsal üretimin en genel motivasyonu yaratıcılık ve hayal gücü olarak ifade edilmektedir. Sanatın hangi dalı olursa olsun sanatçı, eserini bir ifade biçimi olarak kullanmaktadır. Bazen her şey göründüğü gibidir, bazen de anlatılmak, gösterilmek istenen hikâye alt metinlerde saklıdır. Her sanat dalında üretim süreci ve yöntemler değişebilmektedir fakat sonucunda ortaya çıkan eser kendi başına bir düşünceyi anlatmaktadır. Resim, bir yöntem olarak iki boyutlu düzlemde gerçekleşmektedir. Mağara duvarlarından galeri duvarlarına sürdürdüğü bu geniş yolculuğunda resim, yöntem ve düşünce yapısı olarak sürekli bir değişime uğramıştır. Birinci bölümde manzara resminin tarihsel süreci araştırılarak, sanatçıların içsel eğilimlerinin, yaptığı eserlerin bütününe çoğu zaman hâkim olduğu kanaatine varılmıştır. Böylelikle fırça vuruşlarından, renk ve kompozisyon seçimlerinden, üretimde kullandığı malzemelerden ve yöntemden dolayı, sanatçıların birbirinden olabildiğince farklı ve biricik eserler üretebildiği düşünülmektedir. Üretilen sanat eseri üzerinde kişisel mizacın etkisinin olduğu düşünülerek ikinci bölümde sanatçı ile melankoli ve mizaç arasındaki ilişki araştırılmıştır. Resmin üretildiği dönemde yaşanan bilimsel, politik ve ekonomik olaylar, yaşanılan sosyal çevre, ailevi sorunlar, savaşlar ve göçler gibi birçok etken sanatçının mizacında büyük rol oynamaktadır. Araştırma, manzara resmindeki boşluk olgusuyla, sanatçının melankolik ruh halinin yakın bir ilişki içinde olduğunu göstermektedir.