Cemil Kavukçu'nun öykülerinde mekan imgesi

Abstract

Bu çalışmada, anlatmaya bağlı metinlerin unsurlarından biri olan mekân, disiplinler arası bir kavram olması nedeniyle, birçok farklı alandan yararlanılarak incelenmiştir. 1980 sonrası Türk öykücülerinin içinde kendisine özgü bir yer edinen Cemil Kavukçu, bu zamana kadar kaleme aldığı on sekiz öykü kitabındaki mekân kullanımlarını kendine has imgeleriyle ele almıştır. Cemil Kavukçu'nun öykülerinde mekânın işlevi ve anlamı üzerinde daha önce spesifik bir çalışma yürütülmemiştir. Bu bağlamda Kavukçu'nun çizmeye çalıştığı mekânların gönderimde bulunduğu anlamlar incelenmiştir. Bu çalışma, Cemil Kavukçu'nun öykülerinde ortaya koyduğu mekân anlayışına yeni bir bakış açısı getirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın ilk bölümünde, mekânın poetikasına genel bir çerçeveden bakılmıştır; ikinci bölümde, yazarın hayatı ve Türk edebiyatındaki yeri hakkında bilgi verilmiştir ve üçüncü bölüm olan son bölümde ise, Cemil Kavukçu'nun öykülerindeki mekân imgesi "Sükûnet Mekânları", "Tekinsiz Mekânlar", "Terk Edilmiş Mekânlar", "Uzlet Mekânları", "Korunaklı Mekânlar", "Kasvetli Mekânlar", "Kaçış Mekânları", "Sığınak Mekânları", "Anımsama Mekânları", "Buluşma Mekânları", "Psikolojik Mekânlar", "Eğlence Mekânları", "Hayvanlara Dair Mekânlar", "Kadınların İsimleri Verilmiş Mekânlar", "Köy ve Kasabalar" ve " Suyla İlişkili Mekânlar" başlıkları altında örnekler üzerinden tartışılmıştır. Çalışmanın sonucunda ise, Cemil Kavukçu'nun öykülerinde kullandığı mekânların imgesel özelliklerinin neler olabileceğine ilişkin bir sonuca varılmıştır.