Yoksulluk, sosyal dışlanma ve işsizlik sarmalı

Abstract

Yoksulluk, sosyal dışlanma ve işsizlik sorunları gelişmiş ya da gelişmekte olma ayrımı yapmaksızın tüm ülkelerde kendini göstermektedir. Sorunlardan etkilenme biçimi ve derecesi ise ülkelerin ekonomik yapılarına, uyguladıkları ekonomi politikalarına, sosyal politikalara ve sorunlara bakış açılarına göre değişmektedir. Bununla birlikte yoksulluk, sosyal dışlanma ve işsizlik sorunları arasında sıkı bir neden sonuç ilişkisi vardır. Sorunların çözümü ise yoksulluk, sosyal dışlanma ve işsizlik sorunları arasındaki ilişkilerin net bir şekilde belirlenmesine bağlıdır. Çalışmada bu ilişkiler tüm yönleriyle ortaya koyulmuştur.Türkiye'de işsizlik ve yoksulluk net olarak görülürken; sosyal dışlanma, kavram olarak yeni olduğu için yoksulluğun ve işsizliğin nedenleri ve sonuçları arasına gizlenmiş şekilde kendisini hissettirir. Ancak buna bakarak "Türkiye'de sosyal dışlanma yoktur" dememiz mümkün değildir. Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜiK) verilerine göre, Türkiye'de açlık sınırının altında yaşayanların sayısı 2004 yılında 909 bin kişi, yoksulluk sınırının altındaki nüfus ise 17 milyon 991 kişidir. Bu da Türkiye nüfusunun 1,29'u açlık sınınnın, yüzde 25,6'sı ise yoksulluk sınırının altında yaşadığını göstermektedir. Hanehalkı işgücü anketlerine göre 2005 yılı itibariyle işsizlik oranı %10,5'dir. Tarım dışı işsizlik oranı ise %14,9 civarındadır. İşsizliğin yüksek seviyelerde olması ülkemizi hem ekonomik hem de sosyal açıdan çok boyutlu sıkıntılara sokmaktadır. İşsizliğin etkilerini, üretimin dışında kalarak yoksullaşan insanlarımızda görmemiz mümkündür. Ülkemizde uygulanan sosyal politikalar, işsizlik, yoksulluk ve sosyal dışlanma sorunlarını önlemede tam bir başarı sağlayamamışlardır. Gerek sosyal güvenlik sistemimiz gerek asgari ücret uygulaması gerekse de istihdam politikaları, sorunların çözümünde yetersiz kalmıştır. Bu sorunların aşılabilmesi için öncelikle yapılması gerekenler ise; ekonomik büyümenin istihdama ve ülke refahına yansımasını sağlamak ve ülke içerisindeki genç nüfusu en etkin şekilde üretir pozisyona getirmektir.