Streptozotosin ile oluşturulan deneysel diyabetin üreme sistemi üzerine etkileri : insülin tedavisinin sonuçları

Abstract

Diabetes mellitus çeşitli komplikasyonları ile birlikte oldukça kompleks bir hastalıktır. Üreme sistemi üzerine oluşturduğu bozukluklarda kişinin puberte ve menopoz döneminde sağlığını tehdit ettiği kadar hamilelik dönemini ve doğacak bebeğin sağlığını da tehdit etmektedir. Bu tez çerçevesinde deneysel diyabet modelinde sıçan uterus düz kasında agonist olarak ACh (asetilkolin), A II (anjiotensin II), BK (bradikinin), oksitosin ve PGF2a (prostaglandin F2a)nın kasılma cevaplarına bakılmış ve in vitro, in vivo insülin tedavisi sonunda oluşan kontraktil cevaplarda düzelme olup olmadığı araştırılmıştır. Deneysel diyabet modeli oluşturmak üzere dişi sıçanlara STZ enjeksiyonu yapılmıştır. STZ enjeksiyonundan 3 gün sonra hayvanların kan glukoz düzeyleri ölçülmüş ve 300 mg/dl in üstünde olanlar diyabet kabul edilmiştir. Diyabetik grubun bir kısmında insülin tedavisine başlanarak insülin tedavili diyabet grup oluşturulmuştur. Bunların deneysel parametreleri diyabetik olmayan kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Tüm bu üç grubun metabolik parametreleri günlük yem, su tüketimi ve idrar, feçes miktarları ölçülerek aralarında karşılaştırılmış ve tedavi edilmemiş diyabetik sıçanlarda bunların kontrole göre anlamlı bir şekilde yükseldiği gözlenmiştir. Uterus düz kasında tüm bu agonistlerin kümülatif kasılma cevapları diyabetik sıçanlarda düşmektedir. Bununla birlikte in vivo insülin tedavisi kasılma cevaplarındaki bu düşüşü oksitosin ve PGF2a için neredeyse tamamen ACh, All, BK için ise bir ölçüde düzeltmektedir. Ancak 30 dk., 2 saat ve 5 saatlik inkübasyonlarla banyo ortamında uygulanan in vitro insülin tedavisi bu agonistlere karşı olan kasılma cevabındaki düşmeyi normalize edememiştir. Uterus düz kasında elde edilen bu sonuçlar, bu dokudaki deneysel diabete bağlı kontraktil değişimlerin diabetik kadınlardaki klinik komplikasyonlar ile bağlantılı olabileceğini göstermektedir.