Tarımsal destekleme politikaları ve doğrudan gelir ödemeleri sistemi : Eskişehir örneği

Abstract

Tarım sektörü yapısı ve getirileri itibariyle destekleme gerekliliği olan bir sektördür. Üretim, büyük oranda doğal koşullara bağlı olduğundan risk fazladır. Üretim yıldan yıla gerçekleştiği için, üretim ayarlaması bir yıl sonra yapılabilmektedir. Ayrıca doğrudan halkın beslenmesi ilgili olduğundan her ülkenin kendine yeter gıda üretimi yapabilir durumda olması şarttır. Bu nedenle tarımsal desteklemeler hükümet politikası olmaktan çıkıp devlet politikasına dönüşmüştür. Mevcut tarımsal destekleme sistemlerine alternatif olarak sunulan ve Dünya Ticaret Örgütü'nün de amaçlarından olan Doğrudan Gelir Ödemeleri Sistemi piyasa çarpıklığının azaltılarak ticareti geliştirmek ve serbestleştirmek amacıyla önerilen gelir desteği politikasıdır. Türkiye'de uygulanan tarımsal destekleme politikaları, ağırlaşan kamu maliyesi ve kamu açığı gibi sebeplerle kaldırılarak IMF'in önerisiyle 2001 yılından itibaren Doğrudan Gelir Ödemeleri Sistemine geçmiştir. Ancak bu sistemin sınırları iyi belirlenmelidir. çünkü bu destek bazı yönleriyle dağılım çarpıklığı oluşturmakta; etkileri ve faydaları konusunda ciddi güvensizlikler yaratmaktadır.