Leo Brouwer'ın seçilmiş konçertoları üzerine yapılan detaylı incelemeler ışığında, bestecinin gitar müziğine katkılarının değerlendirilmesi

Abstract

Leo Brouwer II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan avangart bestecilik tekniklerini klasik gitar müziğinde sistematik olarak kullanan ilk bestecidir. Üç dönem altında incelenebilecek eserleri farklı teknik özelliklerle oluşturulmuş olsa da, tüm eserler arkasındaki felsefe benzerdir. Gelişmekte olan ülkelerin örnek aldığı Batı medeniyetinin II. Dünya Savaşı sürecinde yaşadığı maddî ve manevî darbeler, bu ülkelerin müzikal arayışlarını kendi ulusal kimliklerini göz önünde bulundurarak geliştirmelerine neden olmuştur. Küba müziğinin 20. yüzyıldaki gelişimi boyunca ortaya çıkan ve Brouwer’ın yetiştiği müzik çevresinde baskın rol alan müzik akımları, Afro-Küban tarihsel geçmişine dayanan folklorik müzik materyallerinin, evrensel bestecilik teknikleri ve formlarıyla işlenerek Kübanizm algısını uluslararası müzik platformuna taşımayı amaçlamaktadır. Brouwer’ın müziği, bu amaç doğrultusunda atonal müzik, deneysel müzik, rastlantısal müzik ve minimalist müzik ögelerinin, klasik formlar altında Afro-Küban ritim ve melodik yapılarıyla sentezlendiği bir özellik göstermektedir. Bu çalışmada Brouwer’ın 1985’te bestelediği üçüncü gitar konçertosu Concerto de Elegiaco ve 1987’de bestelediği dördüncü gitar konçertosu Concerto de Toronto üzerine yapılan incelemelerle, bestecinin 20. yüzyıl gitar müziğinde önemli bir gelişim gösteren konçerto formuna kazandırdığı yenilikçi özellikler tartışılmaktadır. Bestecinin solo gitar müziğinde kullandığı bestecilik tekniklerini orkestra içerikli konçertolara hangi yöntemlerle uyguladığı araştırılmaktadır.