Filmsel zamanın oluşturulmasında kullanılan zaman atlamalarının geleneksel ve çağdaş anlatı sinemasında anlatısal yapı ile ilişkileri

Abstract

Bu araştırma ile amaçlanan, sinemada filmsel zamanın oluşturulmasında kullanılan zaman atlamalarının geleneksel ve çağdaş anlatı yapısı ile ilişkisini ortaya koymaktır. Bu kuramsal bilgilerden yola çıkarak Michael Curtiz'in Kazablanka, Richard Attenborough'un Gandi, Billy Wilder'in Çifte Tazminat, Alain Resnais'in Hiroşima Sevgilim, Jean Luc Godard'ın Serseri Aşıklar ve Luis Bunuel'in Mahvedici Melek adlı filmlerinin filmsel zamanın oluşturulmasında kullanılan zaman atlamaları, ileri gidiş ve geri dönüşlerin anlatısal yapı ile ilişkilerini incelemektir. Birinci bölümde sinemanın gelişimi içinde geleneksel sinemanın oluşumu ve geleneksel anlatının dramatik yapısının dayandığı Aristoteles'çe tragedya ve geleneksel dramatik eğriden söz edilerek geleneksel anlatı ele alınmıştır. İkinci bölümde, sinemada geleneksel anlatı dışındaki yönelimler ve çağdaş anlatı sineması ele alınarak çağdaş anlatı yapısına değinilmiştir. Üçüncü bölümde ise genel olarak zaman kavramı ele alınıp sanat zaman ilişkileri ve sinemada zaman konularına yer verilmiştir. Sinemada filmsel zamanın nasıl oluşturulduğu açıklanarak dördüncü bölüme geçilmiş ve burada filmsel zamanın oluşturulmasında kullanılan zaman atlamaları, geçiş yöntemleri, ileri gidiş ve geri dönüşlerin geleneksel ve çağdaş anlatı yapısıyla nasıl bir ilişki içinde olduğu ortaya konmuştur. Beşinci bölümde ise geleneksel anlatı yapısına sahip üç film ve çağdaş anlatı yapısı taşıyan üç film buraya kadarki bölümlerde verilen kuramsal bilgiler ışığında çözümlenmiştir.