Annelerin sunduğu eşzamanlı ipucuyla öğretimin gelişimsel yetersizliği olan çocuklarına bağcık bağlama becerisinin öğretimi üzerindeki etkililiği

Abstract

Bu araştırmanın temel amacı, annelerin eşzamanlı ipucuyla öğretimi kullanarak gelişimsel yetersizliği olan çocuklarına bağcık bağlama becerisini öğretmelerini değerlendirmektiL Araştırma iki ana amaç etrafında toplanmıştır: (a) Am1eler gelişimsel yetersizliği olan çocuklarına bağcık bağlama becerisini öğretmek üzere eşzamanlı ipucuyla öğretimi güvenilir olarak kullanabilirler mi? (b) Anneler tarafından kullanılan eşzamanlı ipucuyla öğretim, bağcık bağlama becerisini gelişimsel yetersizliği olan çocuklarına öğretmekte etkili midir? Ayrıca, araştırmada anneler tarafından kullanılan eşzamanlı ipucuyla öğretimin kişiler arası ve araçlar arası genelierne etkisi ve uygulama tamamlandıktan 1, 2 ve 4 hafta sonra kalıcılık etkisi incelenmiştir. Araştırmada gelişimsel yetersizlik gösteren çocukların anneleri öğreten denek, öğreten denekierin gelişimsel yetersizliği olan çocukları da öğrenen denek olmak üzere toplam altı denek yer almıştır. Tüm oturumlar bire-bir öğretim düzenlemesi ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada tek-denekli araştırma modellerinden yoklama evreli denekler arası çoklu yoklama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni, bağcık bağlama davranışıdır. Bağımsız değişkeni ise anneler tarafından kullanılan eşzamanlı ipucuyla öğretimdir. Eşzamanlı ipucuyla öğretimin uygulanması, öğreten denek olan annelere araştırmacı tarafından öğretilmiştir. Uygulama süreci; yoklama, öğretim, genelierne ve izleme oturumlarından oluşmuştur. Araştırma sonucunda, öğreten denekierin eşzamanlı ipucuyla öğretimi güvenilir biçimde uyguladıkları görülmüştür. Öğrenen denekler bağcık bağlama davranışını %100 düzeyde genelleyebilmişlerdir. Ayrıca, öğrenen denekierin bağcık bağlama davranışının kalıcılığını yüksek düzeyde sağladıkları görülmüştür.