Günümüz seramik sanatında kadın figürlü seramiklerin araştırılması

Abstract

Anadolu'da ana tanrıça figürleri, Avrupa'da İsa'nın dinini yaymaya çalışan ikonografiler, Grek yarımadasında mermer heykeller... Manierist dönemde El Greco'nun, Barok'ta Rembrant'ın, 19.yy başında Rodin'in ve 20.yy da Kitaj, Bacon ve Freud'un üzerinde durduğu ortak noktanın insan olması, geniş bir perspektiften bakıldığında yan konuları değişse de hep insan merkezinde kalmaları şaşırtıcı değildir. Coğrafya farklılaşsa da insan kendi içine bakmış ve kaybolmuş, uçurumun çekiciliğinden hiçbir zaman vazgeçmemiştir. Kısaca diyebiliriz ki; kültür, inanç, coğrafya ve zaman ayrımı gözetmeksizin sanatın her dalı için; insan sanatın tek konusu sayılabilir. Sanatları bugünkü uzmanlaşma anlayışından öte ele alan insan, dün mağara duvarına renkli toprakla kendini anlatmıştır. Ancak bugün anlatacakları için malzeme seçimi konusunda daha geniş bir alanda bulunmaktadır. Disiplinler değişse de insan figürü, bir anlatım biçimi olarak akımlar ve modalar dışında, insan varolduğu sürece sanattaki yerini ve önemini yitirmeyecektir. Geçen yüzyıllar içinde çıplak beden temasının büyük değişimler geçirmiş olduğu görülmektedir. İnsan bedenini konu alan sanatçı kimi zaman sadece estetik kaygılarla yola çıkmaktadır. İnsan bedeni doğadaki en estetik, en cezp edici ve insanın kafasını en çok kurcalayan organizmalardan birisidir. Bazıları toplumsal eleştiri yapmak için bir araç olarak kullanır çıplak beden kavramını, bazıları sadece duygusal aktarımda bulunduğu bir imgeye dönüştürmektedir. İmgesel ya da kavramsal ele alışlarda sanatçının zamanla değişen bakışı ve görüşü çıplak bedeni sanat tarihinin hem ana konusu, hem anlatıma yardımcı elemanı olarak azalan ve çoğalan değeriyle varlığını korumakta ve sürdürmektedir.