Hipertansiyonlu olgularda nefrotomografi ve nonselektif renal arteriografi bulgularının değerlendirilmesi

Abstract

Bu çalışma, renovasküler hipertansiyon düşünülen olgularda nefrotomografi ve nonselektif renal arteriografi yöntemlerini, birlikte uygulayarak, tanı değerlerini mukayese etmek ve sonuçlarını değerlendirmek ile kliniğimizde nefrotomografi ve nonselektif renal arteriografiyi, rutin bir muayene yöntemi olarak kullanmak amacıyla yapılmıştır. Bu iki amaçtan hareket ederek, çalışma Anadolu Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalına başvuran, 17-45 yaşları arsındaki, hipertansiyonlu 20 olguda yapılmıştır. Çalışma kapsamına aldığımız olguların tamamına nefrotomografi, bu olgulardan 18'ine nonselektif renal arteriografi tetkiki uygulanmıştır. 20 olgunun 3'ünde nefrotomografik olarak patoloji saptanabilmiş, nonselektif renal arteriografi uygulanan 18 hastanın 10'unda renal vasküler patoloji ve anomali ortaya çıkarılmıştır. Nefrotomografide saptanan patolojik 3 olgunun, 1'inde renal fonksiyon yokluğu, diğerinde renal fonksiyon gecikmesi (Konsantrasyon bozukluğu), geri kalan bir olguda ise, sol böbrek sağ böbreğe nazaran 2 cm küçük bulunmuştur. Renal vaskülarizasyonda patolojik görünüm ve multiplrenal arter anomalisi saptadığımız 10 olgunun, 2'si arterosklerotik renal tıkanma ve daralması, 2'sinde fibromusküler hiperplazi saptanmıştır. Olgulardan birisinde renal arter aorta abdominalis yerine, lienal arterden, iki dal halinde çıkmaktaydı. Başka bir olguda bilateral incelmiş multipl renal arterler bulunmaktaydı. Olgulardan birisinde sağ renal arterde tıkanma, sol renal arterde hidronefroz nedeniyle ileri derecede uzama ve gerilme mevcuttur. Bir olgumuz ise sağ rudimenter renal arter ve solda ileri derecede daralmış renal arter bulunmaktaydı. Ayrıca iki olguda da multipl renal arter anomalisi saptanmıştır. Nonselektif renal arteriografi invaziv bir metod olmasına karşın renal hipertansiyonlu olguların araştırılmasında, nefrotomografiye göre daha güvenilir bir metod olduğu nonselektif renal arteriografinin klinikte rutin araştırma yöntemi olarak yerleştirilebileceği kanısına varılmıştır.