Modern sanat tarihinde akımlar içinde heykel sanatı

Abstract

Modern sanat 20. yüzyılda geleneklerle bağlarını koparmış teknik gelişmeye ayak uydurmuştur. Modern çağda sanatlar kendilerine özgü araçlarla yenilikçi, aykırı, sarsıcı bir biçim anlayışı ile çalışırlar. Sanatın dinden kopması sanata yeni anlamlar yükler. Figürasyondan sıyrılan heykeltraş için malzeme yalnızca heykelin gerçekleşmesi için değil, eserin etkisinde de rol oynayan bir yapı elemanı olmuştur. 19. yüzyılın sonundan başlayan plastik sanatların terimleri çağın tanımlanmasında temel oluşturmaya başlar. Empresyonizmle beliren görsel, deneysel farklılıklar sanatı farklı bir konuma sokuyordu. 20. yüzyılda iki büyük savaştan sonra değişen değerler sanatın ne olduğu, ne olabileceği sorusuna yanıt arayan sanatçılar ortaya çıkarır. Kısa sürede yol alan akım ve hareketler sanat ortamını oldukça canlandırır. Konstrüktivist ne neoplastik akımlar soyut heykel alanında başarılı sonuçlar elde etmiştir. 20. yüzyılda heykelin en büyük aşaması yani devinim sanatta yerini almıştır. Avrupa'dan sonra sanatçıların Amerika'ya taşıdığı orada geliştirdiği modern sanat köklerini hemen hemen her ülkeye yaymıştır. Seyircinin algılarına doğal ve mekanik unsurlarla hitap eden bir sanat da gelişmeye başlıyordu. Kendi gezegeninden çıkan sanat her alanda her mekanda kullanıyordu. 1945'den sonra oldukça çeşitlenen sanat ortamı, sergi, galeri, bianellerle kolayca her yere ve her insana da ulaşabilmekte ve bu da modernliğin bir ölçütü olmaktadır.